• Mijn reis in de andere wereld zit erop. Ik moest eruit.

    27 juli 2021

    Mijn inspiratie werd niet meer van buiten gevoed. Mijn gezondheid had nood aan jodium. Toen trof me een adres. Naar zee dan maar!  Bretagne kwam niet meer ter sprake : te ver. Dan dichter bij de deur : de Opaalkust. Een schitterende kust,  werd me in Bretagne verzekerd. Ik kwam er nooit toe , maar nu was dit mijn enige reikwijdte. Het adres kreeg ik van een vriendin. Een prachtig huis, unieke tuin: gecultiveerd en wild, smaakvolle inrichting en mogelijkheid van internet, zee op wandelafstand. Het bleek ook omzoomd met  veld te zijn en heuvels vol graan of haver die lagen te suffen in een roze schijn. Prachtige heuvels, hemelhoog vanuit mijn raam en zodra ik wandelde , eerst langs de witte betonnen weg naar de opening die voerde naar de zee en strand, met eindeloos geruis  van malende stenen. Een bunker scheidde het strand in links en rechts en zijn dak gaf ruimschoots zicht op zee en strand vol stenen : silex gemengd met krijt. Daar lag ze dan de Cape Blanc Nez, schitterend wit als een juweel met het blauwe deinende water dat aan de randen vrat met bruisend geklots dat onophoudelijk in de oren suisde.

    CAP BLANC NEZ schets 2021

    Op het smalle strand enkele bezoekers , gezeten op een steen of wankelend op  blauwe stenen. Het was hoog tij. De begaanbare strook smal, de aanwezigen : enkelen! Het pad er naartoe leek wel een bedevaartsoord. Slierten mensen op rij liepen door de velden. Een parallelle veldweg liet hen op afstand zien. Heuvels graan glooiend erachter en op de paden naar boven piepkleine wandelaars die de hoogte verkozen boven de zee en panoramisch keken waarschijnlijk. Een prachtig zicht vermoedelijk, maar ik verkoos de velden en de droge wandelwegen zoals in mijn kindertijd, wiegend graan zover het oog reikte, een knalgroen bietenveld met man en vrouw die pal in het midden het onkruid wiedden. Een groepje knalrode papavers zetten het groen in waarde .

    Van daaruit kwam je op een hoogte vol kruiden, wilde  witte bloemen, bossen kamillen, klaprozen en paarse distelbloemen zoals ik ze enkel nog als kind gezien heb. En witte , roze en okerkleurige grassen.

    Speelplaats voor de natuur Escalles 2021

    De klippen waren ermee bezaaid, maar verboden wegens instortingsgevaar. Het zicht achter een lage draad uniek, een droom van natuurlijkheid en ecologie. Van daaruit slingerend een weg omhoog naar een andere bunker , gekronkel tot de hoogste punt. Het was de moeite waard. Zat je op het dak, opende zich een op en af van zacht groene wegen, langs de zee en plots dook in de diepte het strand in lange banen ernaast op.Tot in de verte kon je de enkele wandelaars op het heuvelpad volgen , op en af. Tegenover op verboden gebied zaten twee jonge mensen in de diepte te kijken. Hoe wild romantisch met die blauwe zee als coulisse op een uitsteeksel van Duitse oorlogskazematten , overblijfstel uit de 2e wereldoorlog . ( De Duitsers hadden zich hier ingegraven omdat een aanval van Engeland verwacht werd en Dover zag je witgerand als een gekarteld lint aan de verre overkant.) Dit overblijfsel zou wel stevig zijn, gewaagd natuurlijk , maar heel verlokkelijk. Het vergezicht in de diepte was adembenemend. Als ik het later ook eens waagde? Kleine mensjes op een strand met kobaltkleurige waterstroken, een groep paarden die de zee instuikten en daarna uit mijn gezichtsveld verdwenen. Over de piek kon ik niet hangen. Enkele voorbijgangers in mijn v-vormig gezichtsveld gingen voorbij. Dan vatte ik de terugtocht aan.

    Weg naar de zee 2021

    De veldweg was bezaaid met blauwwitte scherven als van gebroken Delfts blauw. Sommige leken dierenkoppen,( anderen anoniem) , die  ik dan lospeuterde en mee naar huis nam. Op het stenenstrand vond ik skeletten van geiten en honden en zeehonden. als je het wilde zien, en soms een oersculptuur van een vrouw. In huis schikte ik ze op de houten schoorsteen die er anders toch maar kaal bij lag. Later liep ik op de steriele veldweg en zag de rijen mens als een processie naar de zeeopening bewegen.

    Op kleine vouwblaadjes schetste ik vlug wat er bewoog, schreef kleur voor later erop en vulde thuis de aangeduide notities in. Heerlijk spontaan gekribbel ter plaatse als herinnering meegenomen.

    Roep van de zee 2021

    Heel lang kon ik niet buiten schetsen. Zo worden mijn kleine oefeningen ingehaald . Een omzetting kan later gebeuren, ik zie wel wat ik ermee doe.

    Lees meer >> | 85 keer bekeken

  • Paravion van Hafid Bouazza : een boekbespreking

    20 juli 2021

    Zeer aparte roman over 3 generaties Marokkanen, die van een archaïsche leefwereld, naar Paravion,  het land van hun dromen willen uitwijken waar ze kunnen werken of lanterfanteren of doen alsof ze werken,  elkaar overtroeven met merken, dromen, een bescheiden inkomen hebben en vrije  vrouwen ter beschikking.

    Dit langs het verhaal van Baba Baloek een zwarte Marokkaan die uitwijkt op een vliegend tapijt, zijn vrouw alleen achterlaat bij haar Siamese tweelingmoeder, een soort chamaan. Vaak vermengen zich droom en werkelijkheid. Onze vooroordelen worden hier onderuitgehaald. De vrouwen in Marokko zijn zelfbewust, veeleisend zelfs moordzuchtig als niet aan hun eisen voldaan wordt.

    Voor mij is het boek vooral een contrastverhaal van cultuurverschillen, over het natuur verbonden harde archaïsche leven met weinig ontwikkeling in Marokko.  Een beschrijving van hoe mensen zich redden met weinig perspectief. De opleiding van de jonge herder Baba Baloek stelt weinig voor en stoelt alleen op ervaring. Hij heeft vele vriendinnen, een archaïsche natuurverbondenheid en het verhaal van de harem hier wat anders uitgewerkt spint door de gebeurtenissen. De invloeden van de verhalen van duizend en één nacht zijn tot een ander weefsel gesponnen in dit boek. De taal van de schrijver is ongelooflijk lyrisch, poëtisch en van een verbijsterende originaliteit en als de Islamkunst uit vele kleine mozaïeken opgebouwd tot een overweldigend fresco van indrukken.

    Daar tegenover staat de wereld in Nederland, hier vanuit Marokkaanse ogen en ervaringen gezien. Alleen een slag vrouwen van lagere orde, verslaafden, alcoholisten laten zich met hen in waardoor zij een vals beeld van de vrouw krijgen. Alles is er nep bij dezen, kitscherig , hun houding vrijpostig zonder enige gene, ingevuld vanuit een verzonnen beeld van de Oriënt en hun prins daarin. Invloed van pornografie in Nederland, ruim ter beschikking, een gebruiksvoorwerp,  is merkbaar.

    De Marokkanen kitten samen in hun theehuis, hebben alleen zichzelf, een armtierig bestaan, lopen op de zelfkant van het leven, overtroeven met dromen van merken, maar ondersteunen elkaar. Dit is alles wat ze hebben. Ze goochelen werk voor, maar doen weinig meer dan rusten. Weldra komen hun vrouwen over en worden net zo onbeschaamd als de Nederlandse, ze zijn vlug aangepast.

    De auteur put beslist uit de Arabische literatuur: verhalen van ‘Duizend en één nacht. ‘

    Paravion is van een uitzonderlijke, dichterlijke, een zo originele manier van zien en uitdrukken, vaak ook fijn humoristisch.

    Geen westerse auteur komt daarop vanuit zijn achtergrond. Het wortelt in de oude Arabische cultuur, die dit ingeeft en hun verteltrant is leidraad.

     

    Enkele vb. De genetische wonderen van zijn moeder schemerden op verschillende plekken.

    Tijdens het spreken sloeg de man onzichtbare komkommers in de lucht.

    Op school, de moeders prezen het leren, de vaders het slaan.

    Vergeten in de moerassige nevels van haar dementie. De vruchten smaakten als een tongzoen.

    In de beek deinde de glimlach van de maan, verzadigd op zijn rug drijvend.

    Het witte water sloeg in bloesems op.

    De mensen schonken de zeldzame zon hun naaktheid.

    De geiten hadden iets droevigs, menselijke triestheid en jongensachtig chagrijn, de sik gaf een pruilend voorkomen. Hun uiers waggelden tegen het ritme van de bellen.

    Vogels zijn de dragers van de ziel.

    Minaretten als opgestoken vingers. Alle deemoedige kerken zouden minaretten worden.

    Rozen bloeiden, veelvuldig bezocht door gelukkige bijen.

    De Nederlandse taal is als een gekwetter van vogels, enkel keelklanken.

    Hij spuwde een klein morsig moeras op de vloer.

    Wat hij zag hield geen verband met wat hij hoorde (doofheid).  

    Een glimlach van suikerklontjes.

    Na afloop van het concert op de boot kreeg de orgeldraaier applaus, geen geld.

    De beek kwebbelde als winkelende vrouwen en droeg bladeren en ruikers mee alsof hij een bloemist had bezocht.

    Zij wilde naar Morea, hij niet. Ook hier zat hij achter een grens van prikkeldraad.

    Iemand die zij vond tussen het grofvuil van de mensheid.

    Een ingebouwde discotheek dreunde voorbij, van de inzittenden waren alleen de tanden te zien.

    Zoals alle dronkaards leefde zij in een wereld van tafelranden en onverklaarbare hoeken ( stootte zich overal)

    De oude solex in de etalage van het museum was niet te koop, een van de dwaasheden van paravion.

    Niemand kon overleven na zijn terugkeer. Alleen als lijk werd je aanvaard.

    Marokkanen hielden zich enkel overeind met cannabis.

    De schemering lag als oude vuilniszakken op straat.

    Hij ziet de wereld met een ongewoon frisse blik, vanuit zijn typische Islamcultuur.

    De wereld van compromissen die aantast.

    Een muur die geld afscheidde. De vrouwen blaakten van onbeschaamdheid.

    De shalaba noemt ze soepjurk.     G. Cleuren

    Lees meer >> | 16 keer bekeken

  • Roger Raveel in Bozar ; Brussel : een tentoonstellingsbezoek

    13 juli 2021

    Een buitengewoon interessante kunstenaar, vrolijk, eigengereid en bewust om alles om te zetten naar een eigen taal en vrolijke kleur. Een heel eigen kunstenaar die ver voorliep op zijn tijd en nog altijd hedendaags oogt. De invloed van Mondriaan en Malewitsch kan je niet wegdenken in de geprononceerde vertikalen, lijnen en aflijningen , opmerkelijke vierkanten of synthetische kleurvlakken en contouren , worden  universeel. Een gebogen man, een vrouw, een plat of gebogen kleurenvlak. Leesbaar zonder realisme.

    Een gezicht : een vlak met kleurrijke quadraten of een man zichtbaar door  een geprononceerde lijn, of meerdere lijnen ,  zijn handen kleurenstippels: energieke schilderkunst afgewisseld met een ode aan de kleur en het lyrische of het hyperrealisme in zijn portret. Hij maakt synthesen van vormen, de man met de pet in rood en blauw.Zijn kleren grijsblauw geschilderd. De altijd terugkerende paal of het quadraat , als een handelsmerk, omlijnd, het huis minimaal herkenbaar omlijnd. Het landschap, gereduceerd tot horizontale  kleurvlakken.

    Alleen de levenden hebben strepen, en dynamiek . Een gebogen houding met pet wordt universeel.  Er zit een duidelijke visie achter. De wereld vertaald tot lijn,  vlak,of beweging, stippelijn , gebogen lijn of energieke lijnen .Een duif alleen door contour.  Dit scheppen met minimalistische elementen,  afgewisseld met hyperrealisme ,( een emmer , zijn zelfportret, met geel graanveld achter zijn hoofd als een heilige, (vaak  zeer aanwezig ) heeft hij tot een  heel eigen schilderkunst verweven en steeds verder  ontwikkeld . In zijn inbreng van de werkelijkheid (venster) werkt hij grensverleggend .

    Het karretje dat de lucht weerspiegelt , de duiventil met echte duif, invloed van Rauschenberg en Jasper Jones?  Hij is volgens mij een kunstenaar die vele invloeden op een heel eigen manier vertaalde en van zijn zeer beperkte omgeving iets groots , lyrische en eigens schiep.

     

    G. Cleuren

    Lees meer >> | 17 keer bekeken

  • Nomadsland van Chloé Zhao: een fimbespreking

    6 juli 2021

    Een zeer bijzondere film over mensen, ontheemden, rondreizenden in de USA,  door moeilijke financiële omstandigheden gedwongen richting westen met grootse natuur , bergen en wijdse vlaktes, eindeloze woestijn,  bossen en woeste zee:  oerlandschappen . Mensen die altijd onderweg zijn, zoals de pioniers indertijd  in de Far West. Zij moeten leven van gelegenheidsjobs en scharrelen zo geld bij elkaar en trekken dan weer voort. Ze zijn niet dakloos maar huisloos en leven in woonmobiels: vrijheid en trots zijn onmiskenbaar.

    De regisseur confronteert  ons door deze beelden met de moeilijkheid , de onderkant van het leven. Alles wat voorbij gegaan is speelt een rol, zoals de uitgedoofde industrialisering , de oude vervallen fabrieken, symbool van vergankelijkheid , zoals ook bij de mens. De andere kant ervan is de menselijke genegenheid en behulpzaamheid bij deze groepen, de gereduceerde vreugde onder elkaar en het bewust op zichzelf terugvallen in geborgenheid.  Zij staan buiten de maatschappij, maar hebben een eerlijkheid tegenover elkaar en verbondenheid met hun medekampeerders en de natuur. Deze film drukt een geweldige eenzaamheid en melancholie uit. Is dat het bestaan? Een klein vergeten wezentje in een groots decor (de mens)

    Frances Mac Dormand is een schitterende vertolkster van dit pionierstype dat niet meer past in de welstand van een rijk huis.

    Haar werkplaats Amazon doet denken aan legbatterijen van kippen. De grootschaligheid mist iedere menselijkheid. Haar gesprekspartners in de woestijn hadden vreselijke tegenslagen te verwerken, zoals de dood van een kind en trachten hun evenwicht zo te herwinnen. Haar verbondenheid met haar zus legt een diep menselijk gevoel bloot.

    De landschapsbeelden zijn groots, de vertolking echt, de eenzaamheid drukkend , het leven bitter voor sommigen, maar dat is de werkelijkheid. De regisseur hangt een beeld op van de mens in,  en zoals de natuur. Haar baden in de natuur  doet denken aan de prerafaëlieten. De close-ups van de hoofdvertolkster zijn van een grootse schildering, haar expressie Rembrandtiaans met zeer bijzondere belichting. Een geweldige verwezenlijking,  deze film in alle opzichten, een tijdsdocument, een sculptuur van het mens zijn.

    G. Cleuren.

     

    Lees meer >> | 37 keer bekeken

  • Het vreemde Tunesische badhuis

    29 mei 2021

    Het was een vreemde gewaarwording, een onbekende wereld die zich voor me opende. Toen ik als artist in residence in Monastir verbleef, kreeg ik de vraag of het me boeide kennis te maken met hun badhuis. Nieuwsgierig als ik was en door het aanstekelijk enthousiasme van hun burgemeester die erover vertelde hoe hij meermaals wekelijks zo’n badhuis bezocht, er zijn vrienden ontmoette en er een gezamelijke vreugde van maakte, kreeg het voor mij een ongedwongen, warm menselijke sfeer. Daarop besloot ik samen met andere kunstenaars het erop te wagen. Eerst moest er langs de balie, waarachter een soort gesluierde zakenvrouw de prijs in afspraak en overeenstemming met ons besprak. We kwamen tot een akkoord en werden door een jonge, totaal in bruin gehulde moslima naar een zaaltje gebracht vol kastwanden en zit- bedden en verzocht ons om te kleden, nu ja, ons totaal van onze kleren te ontdoen. Alleen een slipje mocht behouden, wij waren tenslotte niet ingewijde vreemden. De habitués legden een handdoek over hun edele delen.   

     

    Daarop ging onze weg onmiddellijk een badhuis in, waar rond de wand een verhoog bezet was met vertrouwde bezoeksters . Daarbij kon ik het lachen niet onderdrukken. Zij zaten met hun voeten in een emmer water, niet bepaald mijn voorstelling van een badhuis. Een kraan werd geopend en water liep ruisend de middenruimte vol, over de bodem. Ik monsterde mijn gezellinnen, niets ongewoons. Mijn voeten bengelden inmiddels in sijpelend water. De wanden en vloer waren van schitterende mozaïeken, blauw en roze, zeegroen , een Perzische tuin vol esthetiek.

    Vrij vroeg werden we verzocht ons naar een andere ruimte te begeven, die oogde donkerblauw. Een hemel. Die ongelooflijk verfijnde moslimkunst aan wanden, vloeren en bezette stenen muurtjes gaf koelte. Een zigeunerachtige vrouw, haar kleding en sieraden Oosters, haar greep wat mannelijk en strak overtuigend verzocht ze mijn Poolse vriendin zich op het stenen bed te leggen, daar werd ze ingezeept, met geurtjes uit potjes gebalsemd en tenslotte met een flinke scheut water afgespoeld.

    Vreemd een volwassen vrouw die hier gewassen werd zoals een baby door haar moeder. Dan was ik aan de beurt en een na een de anderen.

    Daarna konden we de handdoek om ons heen slaan en kwam onze bruin verhulde begeleidster nu met open vizier ons ophalen voor de teruggang naar onze kleren.

    Heel vreemd had zij zich bij ons in het badhuis waar water liep, gervoegd,  in badpak, maar voldoende ontbloot. Waarom dan zo verhuld in de 

    ontvangstruimte?

    Een ritueel, waar aan en uit een rol speelde, betekenis had?

    Alles bij elkaar een verrijkende ervaring van een andere wereld vol schoonheid, mysterie en andere gebruiken.

    Herinneringen aan Monastir 2021

    Lees meer >> | 80 keer bekeken

  • Het dode vogeltje

    22 mei 2021

    De ontzettende beklemming van corona zette zich voort in de huizen.

    Ik bezocht een vriendin in haar loft, dwaalde door een kille rode gang van ruwe bakstenen, ging naar de 1e verdieping langs een brede betonnen trap, architecturaal zeer apart en zag het zwarte gat van een open deur om de bocht. Ik groette en hoorde een vage stem als antwoord in de ruimte. Ik trapte er binnen, alles zeer gesofistikeerd, ornamentaal vrouwelijk en kwam onmiddellijk met de bewoners in contact: 3 pastelkleurige vogeltjes, wit, geel en zalmkleurig in hun kooi, waarvan er eentje duidelijk niet bij hoorde en ongelukkig wervelde. Het voelde zich bedreigd en de bewoonster zag het, besloot het te vangen en in een andere kooi apart te zetten. Daarna begon ons gesprek dat plots onderbroken werd door een zacht gekrijs dat ik niet hoorde, maar de bewoonster duidelijk verstond als noodkreet. Daarop begaf ze zich naar de kooi, en zag het zalmkleurige vogeltje naar de bodem storten en blijven liggen. De oogjes waren gesloten, waarop ze het diertje eruit nam en zag dat het dood was. Ze had de laatste kreten gehoord en verstaan. Hoe vreemd dat mens en dier communiceren bij eenzaamheid en dood.

    Ze nam het vogeltje in haar hand, streelde het, praatte er troostend tegen, en streelde over zijn kopje.’ Kijk zijn oogjes zijn gesloten’ zei ze en dan begonnen tranen in haar ogen over haar wangen te rollen. ‘Ik heb het gehoord ‘zei ze,’ het was zijn laatste kreet’. Stuntelig en menselijk warm tegelijk hield ze het vogeltje als een dier in haar hand en huilde en betreurde zijn dood. Ik stond perplex. Ik had hier duidelijk iets gemist, niets gehoord. Hoe mens en dier verbonden zijn en taal dezelfde is in nood. Het raakte me. Ook al was het dan om een klein zalmkleurig vogeltje en de verbondenheid van een mens daarmee, bij gebrek aan beter. Zij heeft 2 zonen die haar zelden bezoeken. Hoe jammer die verbinding die hier ook letterlijk verbroken wordt tot onmenselijkheid, een symbool van menselijke teloorgang. Mijn werk dat de herinnering hieraan vasthoudt, noteert haar, haar gelaatsuitdrukking, het vogeltje in de kooi en op haar hand. Bovenaan het gekrijs van het diertje neergeschreven zoals ze me zei dat het klonk. Zijn dodentaal en mijn reacties: mijn hart valt naar beneden, mijn oog ziet , mijn oor hoort  , mijn mond spreekt : to bad.

    Alle gebeurtenissen in mijn leven, banaal, belangrijk of niet noteer ik als in een dagboek.

    De relatie mens –dier in coronatijd op de spits gedreven is hier genoteerd.

     

     

     

    Lees meer >> | 25 keer bekeken

  • De wachtkamer

    20 mei 2021

    Bij een afspraak in het ziekenhuis met de vrouwelijke oorspecialist moest ik eerst in de wachtkamer mijn tijd verdrijven. Het was moeilijk de juiste afdeling te vinden daar zowel de info als de lift een verkeerd nummer aangaven. 252 bleek 253 te zijn op het eind van een gang linksom. Mijn aanmeldingsklevers moesten op de infobalie en waren mijn inschrijving. Daarop wachtte ik in een open ruimte die bezet was door 2 vreemdelingen, waarvan één schattig uitgedoste oude dame, ze zag er enig uit met sjaal in donkerblauw, afgeboord met een ornamentaal lint zoals je alleen bij moslims aantreft. Haar mooi geknoopte hoofddoek viel in een punt op haar borst en schitterde met auberginekleurige rozen.

    Haar hele outfit was van paarsblauw naar donkerblauw waaronder glanzend okerkleurige kinderschoentjes piepten. Ze zag er enig uit dat oude vrouwtje dat ik met mijn ogen groette wat zij beantwoordde met een stille knik. Haar dochter, begeleidster, heel wat robuuster als de moeder, Aziatisch gezicht, wit rond en vol, iets als een Mongoolse, droeg een pastelkleurig elegant gewikkeld hoofddoek met wrong achteraan en een witte jurk over een tweede met daaronder een zwarte broek. Duidelijk moslimvrouwen, misschien Oeigoeren ?  Waarom anders die rozen op haar hoofddoek en het Mongoolse uiterlijk van haar begeleidster. Zij beantwoordde mijn groet duidelijk luid. Hoe mooi die vreemde vrouwen smaakvol gekleed waren, niet als onze westerse banale kakelvrouwen. Ik had er mijn vreugde mee.

    Het oude vrouwtje keek me voortdurend aan, was duidelijk op haar ongemak, fronste haar wenkbrauwen als twee komma’s naar het midden boven haar neus en gaf zo ongeduld of ongerustheid aan. Zelf had ik zin in een gesprek, van waar kwamen ze, maar beheerste me, nam mijn IPhone  en las de nieuwsberichten om de wachttijd te vullen. Weldra werden ze geroepen en verdwenen in het kabinet der arts, waar ik ze na mijn raadpleging definitief zag verdwijnen. 

    Lees meer >> | 21 keer bekeken

  • Ik kan niet horen

    5 mei 2021

    Hier tekende ik mijn herinnering van wat er gebeurt in een klaslokaal met medeleerlingen die gebeurtenissen bespreken in het Engels: oefenen. Zelf zit ik uiterst rechts , heb mij vooraan gezet in de hoop alles goed te verstaan aangezien ik hoor problemen heb. Maar de leraar komt dan van achter zijn lessenaar en staat midden in de ruimte vaak met zijn rug naar me en spreekt met de tegenover mij zittende leerlingen en degenen verder af. Op deze wijze kan ik niet verstaan wat er gezegd wordt. Alles wordt dan nog bemoeilijkt door de coronamaskers die de klank dempen, de mimiek verbergen en die ik hier wegliet.

    De oren, overal als pictogrammen doorstreept geven aan dat het niet hoorbaar of verstaanbaar is voor me, ook niet het spreken van de leraar naar de andere richting. Een leerling heft haar Iphone en vertelt het verhaal van een Iphone op video ingesteld over het deurtje van haar douche in het zwembad. Een man filmde haar tijdens het douchen met zijn hand boven haar deur. Hoe geschift! Voortaan vliegt ze naar buiten en slaat de dader op zijn kop, hier afgebeeld, het hoofd aan haar voeten.

    Slecht horen is een isolerend probleem en uiterst irritant en onbegrepen door je omgeving.

    Het verhaal is slechts de leidende draad om tot een compositie te komen en een schilderij te maken. Altijd weer boeiend hoe uit de sfeer, de vrije afbeelding tot een vormelijk wat klungelig maar ook stralend geheel voert. Het werk voert de innerlijke warmte op is geladen en brengt dit over op de kijker.

    Lees meer >> | 23 keer bekeken

  • My octopus teacher met Greg Forster: een filmbespreking

    1 mei 2021

    Schitterende natuurfilm met extreem mooie natuurbeelden. De octopus als een mens in de onderwereld rond stormkaap. De omgeving is een schitterend stuk aarde, woest oncontroleerbaar, poëtisch. Alle schoonheid van de natuur verschijnt hier op beeld, luchten, woeste zee, kalme zee, onderwaterkelpwouden, zo verscheiden als het Amazonewoud, bibberende bloemenvelden bij rotsen. Allemaal ongewone beelden die we zelden te zien krijgen en waar we naar hunkeren.  En ook de Kalahari woestijn met zijn sporenlezers. Zeer ongewoon voor ons hoe deze mensen verbonden bleven met hun omgeving, wij niet meer. Ook van de dieren zijn we vervreemd en zien ze als een product waar winst uit te halen is.

    De film laat de intelligentie, het aanpassingsvermogen en wat wij interpreteren als vertrouwen en genegenheid zien, van een ongewoon wezen (het is mogelijk, die interactie, die empathie) en ook zijn buitengewoon afweervermogen om te overleven. Ze kan lopen, horens opzetten, van kleur veranderen, misleiden, zich camoufleren en gebruik maken van haar vijand, door op zijn rug te zitten en razendsnel uit te halen, zelfs aan land gaan. De maker wil zich inleven in het andere wezen en is verslaafd aan ‘t vertrouwen.

    Ze kan zelfs aftasten met haar duizenden vingers, strelen, tegemoetkomen, zelf vertrouwen. Er groeit een psychologische afhankelijkheid  Zelfs het spelelement is haar niet vreemd (wijst op een sociaal dier ) en toch is zo weinig over dit dier bekend.

    De roofdieren zijn altijd en overal en ruiken haar, een voortdurende bedreiging. Deze wereld is zeer te transponeren naar de onze.

    Weldra plant ze zich voort, geeft haar eieren af, en offert zich op voor haar nazaten en sterft.

    De acteur put energie uit de wilde natuur, ziet de zachtheid van het wezen en zijn kwetsbaarheid. De wilde natuur is zo kostbaar en onze planeet zo fragiel. Dat is de les uit die film.

    Weldra zijn er kleintjes, ook voor de mens, de keten zet zich voort als de mens niet intervenieert.  

    Zijn er te veel roofdieren op deze aarde? Wordt zo het evenwicht verstoord en de planeet vernietigd?

     

    G. Cleuren.

    Lees meer >> | 31 keer bekeken

  • Wildevrouw van Jeroen Olyslaegers, een boekbespreking

    26 april 2021

    Een boek dat de tijd van de boekdrukkunst en de daaropvolgende denkomwentelingen in Antwerpen en Amsterdam schetst. Het verhaal wordt verteld door een herbergier Beer, die zowel in de ene als in de andere stad een herberg uitbaat, hetgeen de schrijver toelaat het reilen en zeilen van de mensen in deze tijd te verhalen, een tijd van anarchie, van enorme tegenstellingen van onhygiënische toestanden: spuwen op de vloer en in het vuur en in de handen voor een overeenkomst, van macht.

     Voor een bad werd een bezoek aan een badhuis een soort prostitutiehuis gebracht. De taal was platvloers, zeer lichamelijk en Wildeman was een afstammeling van de Vikings die alles roofden en in brand staken. De tijd was er een van gruwelijke armoede, dood van vrouwen in het kinderbed, ziekte met hallucinaties als bij Jeroen Bosch, drank die alles verziekte , kerk als het rijk der leugens , machteloosheid en daarnaast opbloeiende ondernemingsgeest. Antwerpse reders varen met hun schepen naar het noorden, en andere streken, handelen in kruiden, gember, peper, kaneel, zilver, koper en hout, rogge uit het Balticum omwille van mislukte oogsten . Ze vervoeren laken en wijn, drijven handel met Navarra en Castilië .  Joden en Portugezen handelen in diamanten en worden gedoogd. Boeken uit Engeland werden verhandeld. De markten hielden nooit op.  De hebberige,  gierige Filips 2 wil geen stad zien, maar inkomsten. Hij laat zijn regio besturen door zijn zuster Margaretha van Parma de landvoogdes. (Gematigd)

    Er is verraad, nijd onder drukkers, er bestaat geen vrije meningsuiting, je moet altijd op je woorden letten of je belandt op de brandstapel of voor de vierschaar. Verraad en roekeloosheid roept wraak op. Wie gezegend is met geld vergeet wie hem geholpen heeft, wordt lui, hebberig en wil alles alleen voor zichzelf, ziet niet en respecteert niet waarvan hij deel uitmaakt. Er ontstaan verschillende godsdiensten. De lutheranen doen zaken. De Calvenisten verachten geld. De Hugenoten lusten geen boter maar olijfolie. De wederdopers zijn eerlijk, arm, vogelvrij en tegen de overheid.

    De landjuwelen waren de evenementen van toen, een soort carnaval achtige stoeten vol narren met een  Wildeman die de lente aankondigde,  jaarlijks herhaalde feestelijkheden, rituelen

    De vissers vangen walrussen voor de tanden en stropen hen. De drang naar rijkdom maakt zot.

    De Wildevrouw uit het noorden en haar kind zijn ambivalente figuren,’ het vreemde als bezienswaardigheid’. Samen met de Wildeman vluchten ze uit de verziekte, waanzinnige stad.

    De mens blijft een akelig individu.

    Dit is het beeld van die tijd dat Jeroen Olyslaegers ophangt. Het loopt parallel met de schilderijen van Breughel en Bosch. Interessant voor begrip van onze volksaard. ‘Het naar de mond praten’

    De schrijver slaagt erin een beeld van de woelige tijd (1550) op te hangen. De vele conflicten vervangen de normale spanning van het verhaal in een gewoon boek en vragen doorzettingsvermogen v.d. lezer.

    De taal is platvloers en niet te genieten, maar waagt een imitatie van hoe ze moet geklonken hebben in die tijd.

    26.04 2021

    G. Cleuren.

    Lees meer >> | 80 keer bekeken

  • Meer blogs >>