• Pas de Calais 9.07.2022

    19 juli 2022

    De reis ondernam ik omdat de mogelijkheid van buitenland zo dichtbij was, exotisch ogend ,  zo verschillend en rijk , poëtisch en met glooiend  opreizend niveau: hoge heuvels tegen een blauwe hemel en een diepblauwe zeeëngte in de diepte. Afwisselingsrijk en als je op de toppen stond:  een Grieks zicht op zee en een witte stad aan de horizon. Een paar uren rijden schoof dit in mijn mogelijkheden. Een huis had ik gehuurd, in de velden, omringd door lindebomen , de tuin  voor en achter vol bloemen en een rustgevend interieur met oude geheimzinnige  kasten, eigen geesten ,  kronkelend serviesgoed spiegel en schoorsteen waarop ik mijn verzamelde strandstenen uitstalde : levende wezens waarin ik gezichten las .De eigenares had een fijne smaak en haar muur in natuursteen naar boven,  met slaapkamers in badstijl: lakens ,  kussens ,  badkamer  en zoldering : cobaltblauw. Ze wist te charmeren.

    Lees meer >> | 18 keer bekeken

  • Hartverscheurend huilen.

    12 juli 2022

    Zoals gewoonlijk wandelde ik door het bos en belandde uiteindelijk langs een smal wegeltje aan de waterkant waar alles zich opende : water , ruimte , graswegel en helder groen. Wij draaiden rechtsaf en zagen aan de pier in de lage waterkant kinderen, meisjes als nympfen in roze, paars en wit. Zij zaten op de pier omringd door hoge grashalmen die okerkleurig wuifden. Het tafereel boeide zo door kleur en frisheid en schoonheid dat ik mijn fotoapparaat vlug zocht om het vast te houden. Helaas te laat. De stoet van kinderen bewoog zich naar omhoog en botste op ons aan de grasuitgang. Een lieflijk mooi kind met een paarse sjaal op haar hoofdje  trof mijn aandacht en als ik haar naderde gaf ze een vreselijke gil, huilde hartverscheurend zodat ik verschrikt op haar toeliep . Ze sloeg met haar hand waarop  een wesp cirkelde .  Een  donkere begeleidster van de groep  sloeg haar in een intuitieve reactie weg en nam het kind in haar armen. Te laat . In haar vingertje zag ik de angel steken. Ze huilde dat horen en zien verging. Een vreselijke pijn beving haar en ze sloeg en jankte als een aangeschoten dier. Ik stond er machteloos , vertwijfeld bij, zou normaal de angel eruit getrokken hebben, maar de begeleidster boog  omstuwd door kinderen langs de waterkant af. Het huilen , gillen bleef maar onophoudelijk aanhouden. Samen met mijn man zette ik mijn wandeling voort, boog rond het water om en hoorde aan de overkant het vreseljke leed  van het kind. Wat kon ik doen?

    Lees meer >> | 18 keer bekeken

  • Brons gieten. 1.07.2022 bij een oude kunstenaar:  een  ritueel met bijbetekenis.

    5 juli 2022

    Een jonge vrouw opende zijn deur, een leerling van hem.

    De oude grijze meester was omringd van oudere mannen in de tuin en besprak de voorbereidingen, de afloop en het gebeuren zoals het moest uitgevoerd. Daarvoor had hij een oude bekende uitgenodigd die het hele proces zou afwerken.

    Lees meer >> | 18 keer bekeken

  • In de schaduw Ottobong Nkanga

    28 juni 2022

    St. Janshospitaal Brugge 12.06.2022

    Een krachtige installatie over heiling, maar vooral over herinnering, verandering van toestand, niet verloren gaan, verbonden zijn. Een troost ?

    Het eerste object is een schilderij over de barmhartige samaritaan , zo is de link gelegd met het gebouw. De stervende bijstaan. 

    Lees meer >> | 17 keer bekeken

  • Een morgen in het station.

    21 juni 2022

    De dag begint zonnig. Ik ben gehaast en loop langs de kleurige treinberm naar het station. Ik heb nog ruimschoots tijd en zie in mijn ooghoeken en man achter mij. Mij demonstratief omdraaien doe ik niet, maar in mijn ooghoek zie ik dat zijn afstand constant blijft. Ik draai me een kwart om. Beter in de gaten houden want vandaag vind je allerlei ongeregelde figuren die plots messen uithalen of priknaalden. Ik beweeg me hier in een ongure buurt. Overdag valt het wel mee. Ik koop mijn ticket aan het loket . De verkoopster is vriendelijk en ik meen mij haar te herinneren van nog eens. Dan zet ik me op ijskoude alustoelen die allen aan elkaar hangen. De schoonmaker met rolborstels wrijft de vloer nat en verschuift de hele rij in eenmaal. Makkelijk, werkbesparing en voorkomt diefstal van enkelstoelen. Met een reeks van 10 kan je moeilijk naar buiten drummen. Ik zet me in alle rust en hou me bezig met de voorbijgangers in te schatten. Een grijze 60 ger met popelend hondje draaft voorbij, het diertje aan een touw, kwik tippelend en staartwijvend lopen beiden op doortocht. Een vertrouwingwekkend beeld. Tegenover me een onrustige magere man van 40 met doorgroefd gezicht die me scherp aanstaart en dan verdwijnt achter mijn rug.

    Lees meer >> | 18 keer bekeken

  • Wandeling in een opalen tuin

    10 april 2022

    Het is zondag en de wandeling mag wat vreemder uitvallen. Een wolk glijdt over het landschap en verduistert licht en kleur. De helderheid boet in. We bestijgen de ruwe trappen in de dijk en zien dan plots een oneindigheid zich uitstrekken zo ver het oog reikt .  Het oogt heel ongewoon zo’n ruimte zonder obstakels , oneindig blauw, lichtblauw met afgesneden wolkjes in de lucht , de typische horizontale lijn van  windwolken aan zee. De ijlheid is een blauwe droom waarvan je de schakeringen maar ziet als de zon erin priemt. We lopen links langs het water. Een strook vol witte oesterschelpen. vormt een contrasterend bed en ik herinner me dat als het water razendsnel terugloopt bij opkomend tij de schelpen tot leven komen en  klikken als een vreemde orkest . Ik kon er zitten tot het water aan mijn voeten stond luisterend naar het fijne tikgeluid. Af en toe hoor ik een watervogel die een hoge schreeuw uitstoot . Hij licht zwart en wit op zodat je hem onmiddellijk herkent .  Hij tippelt nerveus over de slikken en zoekt zijn kost. Een viertal  maken afwisselend een snerpend geluid dat vertrouwd klinkt en je laat weten dat je het water met wisselende getijen nadert . Altijd weer richt ik mijn oor naar dit geschreeuw. Het roept de rustgevende nabijheid van wijdse waters en slik op. Hier ben ik thuis. Hier voel ik rust beslag leggen op mijn ziel . Hier zink ik in het zijn van vogels en waterwerelden en lome bewegingen van de stroom.

    Lees meer >> | 126 keer bekeken

  • Het eeuwig terugkerende noodlot

    17 maart 2022

    Oorlog  : een onmogelijk geachte catastrofe die plots intreedt, ons overvalt , ongeloofwaardig lijkt, een relict uit een ver verleden,  dat toch gestalte neemt en zich begint te ontrollen als de tong van een krododil en tanden die gelijktijdig toehappen. Zijn we in het jaar 2022, de 21e eeuw???

    Lees meer >> | 128 keer bekeken

  • Het kind en de angst.

    11 maart 2022

    Plots  werd ik overvallen met de vraag het kleine kind naar een ziekenhuis in een andere stad te rijden om een NMR te laten maken zoals afgesproken. Daartoe moest ik het kind onverwacht van school halen en ermee op tijd wegrijden ; zijn insulineapparaat van zijn armpje verwijderen. Daarbij werd ik geholpen door de pleegmoeder die erg zenuwachtig de afloop bepaalde , en na het wegnemen van de sensor vaststelde dat de insulinewaarde niet gemeten was vooraf. Dan maar prikken in de kleine vingertje om met koperstaafje de bloeddruppeltjes op te zuigen : 56 gemeten. Een zeer lage waarde die het kind futloos maakte en van zijn energie beroofde. Kon een zoete drank de waarde op peil brengen ? Ze weigerde !

    Lees meer >> | 137 keer bekeken

  • Ode aan Spikkeltje , mljn geliefde kat

    7 februari 2022

    Als duisternis gevallen is,

    de nacht ontwaakt

    stoeien geluidjes,

    krikkels, plofjes en getril,

    ik meen jou te ontwaren,

    je schaduw staat heel stil.

    Ik meen je te horen sluipen als voorheen.

    Helaas, het is niet meer … je verdween.

    De winterduisternis in huis

    schept vrije vormen :

    een boom, een dier,

    een mens, een oog dat ziet

    een kat die wacht…

    Een lamp van buiten hult alles in vrolijk licht.

    Zo komt er klaarheid in mijn zicht.

    De geest van mijn kat waart rond ,

    Een zinsbegoocheling die werkelijkheid vond. 

     

    Lees meer >> | 150 keer bekeken

  • De fototentoonstelling

    1 februari 2022

    Zondagmorgen, een normale rustdag. Helaas niet voor mij.

     Al vroeg met het ontwaken van het daglicht en het verdrijven van duisternis, een streep wit licht die mijn oog snijdt .

    Ik gooi de dekens in een bolzwaai open en stap met 2 voeten gelijk uit mijn bed. Ik stap…  en mijn slaap verdrijft. Het is als gebonk op een deur. Opstaan, opstaan, er is  wat te ‘erledigen’

    Lees meer >> | 153 keer bekeken

  • Meer blogs >>