Gabriëlla Cleuren

Geschreven in 2023 : 

De eigen wereld der kunstenaar die voortspruit uit de werkelijkheid van zijn leven wordt hier gestalte gegeven. Zoals passanten de boom als drager gebruiken om hun gevoel, hun naam, een kwetsuur, een teken aan te brengen als sporen van hun bestaan, die een eigen leven gaan leiden, daarin vergroeid tot een wisselvallig, harmonieus werk op een volkomen natuurlijke weg. 
Op deze wijze houd ik sporen van mijn leven vast, breng ze in kaart. Op een bijna natuurlijke wijze, gekoppeld aan het denken over, denken aan, dromen, herinnering, wens, angst, bewuste waarneming, verdriet en vreugde, al die kosmische impulsen die in een mens naar boven borrelen, als de groeisels in een boom, in korte pictogrammen in spontane vormen gegoten in de schors gekerfd, ontstaat dit werk.
Een symbiose van werkelijkheden die impulsen leveren tot gedachtengoed en worden tot een eigen wereld, een virtuele wereld. De drijvende kracht is steeds het leven zelf dat achteraf in een beeld een toevallig geheel samenstelt en achteraf bewustwordingsprocessen op gang brengt.

Geschreven in 2020 : 

Zijn werken die de herinnering vasthouden, de herinnering van elke dag. Die kan soms banaal lijken, boeiend , extreem, verontrustend of poëtisch , maar  ze hoort tot het leven. Wat is kunst anders dan een poging tot gesprek met de kijker door het beeld.

Daar herinnering altijd persoonlijk gekleurd is en onnauwkeurig vaak , vrij, hanteer ik in deze reeks werken een grote vrijheid van vorm, die soms niet gekund overkomt of gebrekkig, kinderlijk ook. Dat is de charme van het werk, de ongekunsteldheid. Het is hier het middel om de eigenheid aan herinnering vorm te geven .

Daarbij heb ik voor deze reeks , in aansluiting aan  onze computertijd: communiceren  over pictogrammen ook eigen pictogrammen ontworpen die ter verduidelijking in het werk opduiken.  Ik kan dus een verhaal louter over pictogrammen vertellen. Maar meestal is het een samengaan van voorbije waarneming aangevuld met pictogrammen. Dat het gebeurde hier op een zeer persoonlijke wijze wordt weergegeven maakt het werk zeer authentiek onverwisselbaar.

Geschreven in 2014 : 

Mijn werk is ontstaan uit noodzaak om mijn ‘denken’ en ‘ zijn’ vast te houden in de tijd, een spoor te trekken , met het leven zelf als nooit aflatende, drijvende kracht. EEN ZICH TE WEER ZETTEN TEGEN VERGANKELIJKHEID, gelijktijdig de kwetsbaarheid oproepend in de onvolmaakte vorm.
Altijd werk ik vanuit de nabije herinnering omdat deze  gestalte geeft aan een heel  eigen authenticiteit, in een eigen , vrije, gefantaseerde vorm, soms poëtisch,onrealistisch reëel.

De inhoud sijpelt onwillekeurig door de vele lagen en deelt zo zijn betekenis mee : onbewust.

Dit leidt tot ongekende beelden en is onuitputtelijk als het leven zelf, onze tijd weerspiegelend in de veelheid : de collagevorm voor één beeld , zoals het leven zich vandaag opdringt, een eigen specifieke wereld, waarin toeschouwers gelijklopende ervaringen herkennen, datgene wat mensen delen en verbindt.

Geschreven in 2011 : 

Deze werken zijn geschreven herinneringen over gebeurtenissen uit mijn leven of het leven, voorvallen, bedenkingen, confrontaties met anderen en hetgeen zich in hun leven aftekende en dat algemeen menselijk waarde heeft. De omgeving, wordt vaak op de achtergrond als décor genomen, het figuur ingebed in zijn omgeving die erg betekenisvol kan zijn. De vorm die ik daarbij hanteer is bijzonder: lyrisch, een dichtvorm, een geschilderde collage. De moeilijkheid is het virtuele en het beroep doen op gevoel en de fantasie van de kijker om uit de veelheid de juist verbindingen te maken en het bedoelde te lezen. Een eigen invulling is open.

Een rechtlijnig beeld zegt wat het zegt. Het mijne vraagt een grotere inspanning van de beschouwer: lezen, voelen, duiden.

Het is een geschilderd gedicht, een weefsel van veelheid, van gelijktijdigheid van onderlinge relaties: een betekenisvol geheel. Het virtuele aspect is een totaal vrije vorm en compositie, gekozen als vrije notering van dat wat voor mij belangrijk is.: werkelijkheid in de taal der fantasie. Alles speelt zich zo virtueel af. Maar is het hele leven niet zo?

Geschreven in 2007 :

Zijn de vastgehouden beelden van een levensloop, genoteerde  sporen van een bestaan, vaak neergeschreven als  tegenpool, zingeving voor de zinloosheid van het bestaan . Een aftasten van herinnering en innerlijk leven.

Zij hebben de schriftuur van onze tijd, in  vrije zelfgevonden pictogrammen verweven tot een organisch geheel, chaotisch , spontaan geschreven,  leggen zij getuigenis af van een versplintering van ’t leven, waarmee wij in deze tijd  gecontfronteerd worden.Het verhaal bevat een grote hoeveelheid aan informatie, aan gevoelens en levensloop, alleen indirekt leesbaar : een eenzaam gesprek .

Het geheel is organisch ontstaan en getuigt dat een mens functioneert als een onderdeel van het grote geheel, niet meer. De mens als een boom, die de groei van zijn takken en bladeren niet beïnvloedt. Ze ontstaan gewoon.

Vaak heeft deze wereld weinig te maken met hetgeen we zien, maar wel met gewaarwording daarvan en introsspectie , in een beeldend gesprek met de buitenwereld vastgehouden of die ook kunnen gezien worden als een  zelfgesprek. Het zijn beelden van vereenzaming : universeel, beelden  als keerzijde van het ver doorgedreven individualisme in deze tijd.

Geschreven in 2005 :

Mijn schilderijen kunnen gezien worden als een onderzoek om de werkelijkheid in het virtuele te traceren.

Concreet gaat het om een klassiek medium: het aanbrengen van verf op een drager, het vertellen in twee dimensies. Het unieke zit in de taal die ik hiertoe ontwikkelde. Vorm en kleur zijn aan geen regels gebonden en hebben een specifieke zegswijze.

De beelden zijn nooit rechtlijnig te lezen. Hun betekenis onthult zich tussen de regels, zoals een kind na een trauma in tekeningen de werkelijkheid bloot legt.

Mijn werk houdt een spoor van het leven vast, noteert bijna dagelijks belangrijke en  schijnbaar onbenullige gebeurtenissen.  Het vormt zo een virtuele werkelijkheid van gedachten, soms vermengd met dromen, angsten,  waarnemingen uit het ‘Umfeld’. Het is voor mij een wijze om  het ‘ ik ‘ en zijn relatie met de buitenwereld vast te leggen, getuigenis af te leggen van een  bestaan in de 21e eeuw. Het leven is een machtige bron.

Uit een veelvoud filtert zich een residu.

Vaak hanteer ik daarbij pictogrammen, die ik tot een persoonlijk alfabet ontwikkeld heb: eenvoudig, universeel, soms cryptisch.

Enkele voorbeelden:

Het gordijn geeft het opengaan van het wereldtheater weer en hoe het het leven zich daarachter afspeelt. De mond staat voor spreken, commmunicatie, contact,  of gekruist voor niet spreken, eenzaamheid, stilte. Het oor of de oren verwijzen naar het goede (vogels, de wind) of het slechte geluid (lawaaihinder ), De halve cirkel op het hoofd symboliseert het denken indien blauw. Rood daarentegen, met ‘tzak-bewegingen ‘, geeft emoties weer.  Het bed of het slapen staat voor het vertrouwde, de geborgenheid. ‘ De weg’, de af te leggen weg in het leven en ‘het gaan’ is in voetafdrukken weergegeven. Gaan is leven.

De vormgeving is bewust vrij gehouden. De kleur is vaak psychologisch geladen. Dat stelt me in de mogelijkheid alle aspecten van het leven te noteren en in de gepaste beelden te laten uitvloeien, bewegen, op te vangen.
Geschreven in 2004 :

De eigen wereld der kunstenaar die voortspruit uit de werkelijkheid van zijn leven wordt hier gestalte gegeven. Zoals bij het binnenkomen de fotosculptuur zeer bewust als uitgangspunt is genomen om een beter begrip bij te brengen over het ontstaan van deze eigen wereld, zoals hier passanten de boom als drager gebruikt hebben  om hun gevoel, hun naam, een kwetsuur, een teken aangebracht hebben als sporen van hun bestaan, die een eigen leven zijn gaan leiden, vergroeid tot een wisselvallig, harmonieus werk op een volkomen natuurlijke weg, op deze wijze houd ik sporen van mijn leven vast breng ik ze in kaart.
Op een bijna natuurlijke wijze, gekoppeld aan het denken over, denken aan, dromen, herinnering, wens, angst, bewuste waarneming, verdriet en vreugde, al die kosmische impulsen die in een mens naar boven borrelen, zoals de groeisels in een boom, in korte pictogrammen en spontane vormen gegoten zoals op de boomschors beneden, zo ontstaat dit werk.
Een symbiose van werkelijkheden die impulsen leveren tot gedachtegoed en worden tot een eigen wereld, een virtuele wereld. De drijvende kracht is steeds het leven zelf dat achteraf  in een beeld een toevallig geheel samenstelt zoals op de boomschors beneden en achteraf bewustwordings-processen op gang brengt.

Aanvankelijk ontstaan uit een poging de eenzaamheid op te vullen met wezens zijn zij gestalten geworden die een levenswijsheid, een bewustwordingstoestand, een gesprek vormen.

Zoals de parallellen beneden tussen fotografie en metaal aanleiding gaf om deze sporen in een ander materiaal om te zetten, met de daaraan gekoppelde bedenking dat kwetsuren ook openingen zijn en in ’t leven vaak uitzicht of vernieuwing brengen, is dit werk geïnspireerd op de natuur : abstract, maar eveneens aanleiding is tot symboliek. Ook mezelf zie ik als een stuk natuur dat functioneert zoals alles daarin en ook zo moet het volledig vrij werken verstaan worden als een stuk opborrelend leven, weliswaar soms gekoppeld aan bedenkingen, die vaak maar achteraf duidelijk worden.

Deze virtuele werelden spruiten voort uit de werkelijkheid van het leven.

Als symbiose van herinnering, wens, bewuste waarneming, gevoel zijn zij in een totaal vrije, vaak pictografische vorm gegoten.

De vrije vorm wordt hier bewust gehanteerd om de gelijktijdigheid van menselijk functioneren op verschillende vlakken in kaart te brengen.

Zij zijn de werkelijkheid van de geest, getransformeerd, gekleurd door de werkelijkheid van binnenuit, een wereld der herinnering en der gedachte die voortraast en even werkelijk is als de wereld van buiten.

Het denken als beeld van de werking der geest, vaak in fragmenten geassembleerd.