• Mode als projectiescherm van maatschappelijk gebeuren en evolutie: tijdsdocument.

    20 november 2021

    Daar stond ik dan te wachten langs de Schelde, woeste stroom vol grillige waterkronkels, een sombere lucht erover en energiek een zwerm donkere ganzen in horizontale scheervlucht over het midden van het grauwe water. Hun lange nekken droegen de vleugels vooruit en zoefden over het macabere woeste water. Voor het eerst zag ik de waterstroom bedreigend. De lucht erboven hing als een lage sombere wolk waarin gevlogen werd en waar het water een klotsen scandeerde.

    Ik wachtte op de waterbus. Daar kwam ze dan, een ronkend rode catamaran met gesis en gedruis, gezellig ritmisch brommend tot tegen de houten steiger. De bootsman op de plankier glimlachte, loste de stalen brug en liet ze op het land vallen, verbinding met de kade. Wij konden instappen op een plankier en gingen binnen in het glazen ruim met rijen zetels, rood en wit met vensterbeelden weerzijds. Gezellig zittend met ruim zicht ronkte de bus over het water richting Antwerpen centraal, scherend langs donkere vergezichten van nieuwbouw en stellages en lichtjes langs de oever. Een stad wordt uitgebreid, vernieuwd, veranderd. Na een tijdje kwam de skyline ervan in zicht.

    Enig, herkenbaar, moderne en oud.

     Weldra stapten we uit bij het reuzenrad en liepen voorbij de metalen kades, de vrolijk verlichte stad in, met duizenden winkeltjes met bonte breikleren, één lange straat tot bij het modemuseum. Daar begon onze tour, rondleiding met uitleg over de stukken. Interessante buitenissige pompons tule, over het model gedrapeerd. Een oud afgedankt deken in zwart met opening over de knie , rood geborduurd rond hals en hart met donkere nasleep , mooi maar niet draagbaar, showmodel of creatie met een boodschap. Overal vertelde onze gids het uitgangspunt dat aanleiding was tot de creatie, het maatschappelijk gebeuren reflecterend, boodschappen geschreven op T-shirts als bewustwordingsarsenaal.  Verscheurde kleren en lappen waren een reflexie op de aanslagen van 2001 in New –York en later andere terroristische gebeurtenissen, sober en verscheurd, reeds lang in het straatbeeld, internationaal genesteld.  Nog later werd bezinning gevraag op de eigen cultuur en identiteit, aangevoerd door voortschrijdende globalisering. Zo krijg je composities met Aziatisch, Japanse portretten ingevoegd, Chinese stikkerijen , zijdeachtige borduursels op outfits. De oude tijd wordt hernomen, de geschiedenis herwerkt, de identiteit  afleesbaar. Geografisch en cultuurbepalende info.

    Zeer mooie gigantische jurken in fantastische  kleuren en motieven met opgeblazen vormen, die gelijktijdig dienen als slaapzak en draagtas en omhulsel en jurk, alles in één. We zijn bij de tijd van de vluchtelingen, de  emi- en immigranten aanbeland.

    De vlucht van huis vraagt meezeulen van bed en tas en bord en gsm en kleding en drinkbeker in één.

    Dat zijn de typisch Vlaamse ontwerpers. De andere nationaliteiten zoals de Amerikanen zien het anders .

    Mode Museum Antwerpen

     

    Lees meer >> | 9 keer bekeken

  • De geslepen mens, het vrouwelijke leugebeest, profiteur.

    2 november 2021

    Mijn oren jeuken. Snel een stiftje met dopjes aan de uiteinden of lange haarspeld om erin te keuteren. Helpt niet , jeukt altijd meer. Oh, daar zie ik propolis op mijn vensterbank,  een olieachtige substantie waarin ik mijn watjes dop en dan maar draaien in mijn oor.Het helpt niet veel, het flesje is zo goed als leeg.

    Het is toch zaterdag ? Ik kan nog snel bij Rebekka langs, the pharmacist, met blonde haar en jeugdig uiterlijk en altijd een  spotachtige glimlach rond haar mond.

    Ik stap vlug in mijn auto en rijd erheen, het is zo’n 2,5km, vlakbij het zonneke en dan links afbuigen bij het licht . Het groene apothekerkruis glimt me toe.  Maar geen parkeerplaats meer en alles vol op zaterdag, ’s morgens allemaal laatste nippertjesfiguren die snel nog voor het lange november-  weekend wat te halen hebben . De onverwachte aandrang slecht ingeschat of toeval? Mijn auto kan ik niet kwijt en ik parkeer langs de straat, heel opzij in het gras, voor de sculpturale stam van een plataan. Snel begeef ik me naar de apotheek , want wie het eerst komt , het eerst maalt, zo dacht ik tenminste, Ik gluur door het donkere glas van de ingangsdeur, maar er zijn al 5 wachtenden voor me.

    Het begint te regenen, miezelregen, motregen, gesijpel op mijn haar. Gelukkig is er een afdak een brede overhang aan haar huis. Ik blijf niet op de inrit staan, maar schuil onder de overhang.

    Een dikke brede vrouw, zwaar en banaal, Venus van Miloachtig, een oerwormig figuur met kleine bovenkant , klein kopje en brede uitdeinende zijflanken staat eveneens te wachten. Ze kwam na mij.

    ‘Ik moet maar even wat afhalen, het is betaald.’ zegt ze , opent de deur en gaat voor. Ik heb het in mijn mond te zeggen : ‘Alle mensen moeten wachten tot het hun beurt is, maar zwijg . Kan zijn. Wat doet het er ook toe. Als het zo is , wil ik best geduld oefenen, een oogje dicht knijpen, niet op mijn strepen staan, niet lettertjes van de wet pikken.

    Zij voegt zich binnen bij de wachtenden .

    Plots komt er onder het afdak een jonge vrouw zich naast me tegen de muur zetten. Haar ogen tintelen. Ik spreek haar aan. Ze is alert , en glimlacht voortdurend en gaat op mijn gesprek in.

    Ze is niet uit de buurt, maar reed hier toch voorbij  en besloot dan maar haar aankoop gauw hier te halen. Weldra verlaten mensen de koopruimte en ik besluit uiteindelijk binnen te gaan. Er grassiert nog corona, dus in de lucht blijven zo lang het lukt is een betere oplossing. De dikke oervrouw is bezig met Rebekka. Ze doet doodleuk haar inkopen, vraagt nog een crèmpje hier , een zalfje daar , voor haar dochter. Het duurt wel een kwartier, geleuter,  en dan betaalt ze.  

    Waar is die zogeheten afhaling en betaling die vooraf gebeurd was ? Allemaal slim verzonnen om voor te gaan, uitgekookt wijf, oneerlijke voorsteekster , deloyale leugenaarster, dikke kont!

    Is dat de mens???

    Ben ik een onnozele eerlijkheidsmaniak of een goedgelovige loyale duif… druif  ?

    Nee liever fatsoen ten aanzien van mijn medemens dan uitgekookte 5minuten voorgaansvreter, valse slang zonder enig gevoel van loyaliteit.

    Is dat de mens ???  

      

    G. Cleuren 30.10.2021

     

     

    Lees meer >> | 11 keer bekeken

  • Ik kan het niet horen

    26 oktober 2021

    Hier tekende ik mijn herinnering van wat er gebeurt in een klaslokaal met medeleerlingen die gebeurtenissen bespreken in het Engels: oefenen. Zelf zit ik uiterst rechts , heb mij vooraan gezet in de hoop alles goed te verstaan aangezien ik hoor problemen heb. Maar de leraar komt dan van achter zijn lessenaar en staat midden in de ruimte vaak met zijn rug naar me en spreekt met de tegenover mij zittende leerlingen en degenen verder af . Op deze wijze kan ik niet verstaan wat er gezegd wordt. Alles wordt dan nog bemoeilijkt door de coronamaskers die de klank dempen , de mimiek verbergen en die ik hier wegliet.

    Ik kan het niet horen 2021

    De oren,  overal als pictogrammen doorstreept geven aan dat het niet hoorbaar of verstaanbaar is voor me, ook niet het spreken van de leraar naar de andere richting. Een leerling heft haar Iphone en vertelt het verhaal van een Iphone op video ingesteld over het deurtje van haar douche in het zwembad. Een man filmde haar tijdens het douchen met zijn hand boven haar  deur. Hoe geschift! Voortaan vliegt ze naar buiten en slaat de dader op zijn kop, hier afgebeeld, het hoofd aan haar voeten.

    Slecht horen is een isolerend probleem en uiterst irritant en onbegrepen door je omgeving.

    In het klaslokaal kan ik het niet horen 2021

    Het verhaal is slechts de leidende draad om tot een compositie te komen en een schilderij te maken. Altijd weer boeiend hoe uit de sfeer, de vrije afbeelding tot een vormelijk wat klungelig maar ook stralend geheel voert. Het werk voert de innerlijke warmte op is geladen  en brengt dit over op de kijker.

    Gabriella Cleuren

    Lees meer >> | 10 keer bekeken

  • De dikke spin en de vlinder , een gevecht

    19 oktober 2021

    De dikke spin en de vlinder , een gevecht

    Ik zit voor mijn raam; wolken drijven wittig  voorbij . De zon geeft tegenlicht en zet de tuin in heldere klanken . Een dikke wellustige spin heeft haar net tegen het raam en in de planten gespannen.

    Mijn vlinderstruik is gehalveerd, verminkt door een haagscheerder die geen tuinman is . De schoonheid is verdwenen. Zijn vlinders hebben hun kaalgeplukt huis verlaten en cirkelen  op de rode vetbloemen die naar de zon gericht zich koesteren in het licht en vlinders opvangen op hun dak , daar ze hun huis vernield zagen en daarom  neerduiken op nieuwe bloemen. Met 20 fladderen ze van bloem naar bloem hun prachtige vleugels sidderend bewogen. Meesterlijk  getekend zijn ze , met paarse ogen in een oranje veld, en witte stippen aan de boord met grauwgrijs lijfje vlinder,  die met voelsprieten tokt onderaan . Van bloem naar bloem testen ze uit en dansen in een fladderchoreografie.

    Plots zie ik een zwarte schim voor het raam , rondjes draaien , fladderen met de spin erachter aan, een ontsnappingsgevecht.  De zwarte vlinder tolt en tolt in het net ,  draait zich de vrijheid in, de spin moet lossen en gaat leeg uit. Ze vangt wel nieuwe domkoppen. Zo zie ik het leven in het klein zoals het zich in het groot afspeelt, soms win je , soms verlies je van een sterkere tegenstander.

    Gabriella Cleuren. Oktober 2021

    Lees meer >> | 8 keer bekeken

  • Carpal tunnel syndroom. Met mijn hand naar het ziekenhuis.

    10 oktober 2021

    Mijn ziekenhuisopname is gepland om 7u in de morgen. Ik rij ontspannen, gespannen er naartoe voor opname van mezelf. Mijn hand moet opengemaakt. Mijn zenuwen zijn geklemd en veroorzaken ’s nachts een heet en zwaar gevoel dat mij de slaap rooft. Ik word er voortdurend wakker van. Eindelijk moet dit euvel verholpen. Een ingreep liet zich niet afwenden. De enige optie!

    Bij de ingang is de draaideur van het ziekenhuis nog gesloten. Er draait niets. Dan maar terug naar de parking waar een voorgangster op de bel drukt voor hetzelfde ongemak. Hier wordt langs binnen een glazen deur verschoven en de ingang ligt open . Dan nog inschrijven met enkele vragen en ik kon naar boven voor aanmelding. Mijn ingevulde papieren, worden naar voren geschoven, onder een opening waarachter een roodharige vrouw alles in ontvangst neemt. Heb ik mijn coronabewijs erbij? Neen , de huisarts gaf het niet. Dus afwachten , een uurtje zitten tot het contact dit bevestigt.

    Tegenover mij een half kaalgeschoren jonge vrouw , haar lange haren als een paardenkam aan één kant bengelend . Ze heeft niets ingevuld, geen papier gekregen. Dat wordt haar nu overhandigd in een in te vullen bundeltje. Ze mag opzij zitten en haar invuloefening volbrengen. Daarna komt een man, heel oud, hij loopt met moeite, hij strompelt. Ook hij weet niets van vraagstelling en invuloefeningen. Zo’n oude man alleen, geen kind meer in zijn nabijheid voor hulp!Hoe gruwelijk in deze onmenselijke tijd.! Alles alleen afwerken, aan zijn lot overgelaten.

    Plots duikt een lachend gezicht naast me op, zet zich aan mijn linkerkant en vraagt waarom ik hier ook zit?  Ik ken haar van mijn dagelijkse wandeling. .Daar zit ze aan’t loket.  Haar blonde haren zwiepen in de hoogte als ze lacht. Haar hand is plastic verpakt in een soort beugel. Ze heeft als ik een handprobleem en moet nu onder het mes. Ze ziet het vrolijk en dramatiseert niet, vertelt over haar moeder die 2 jaar ouder is als ik, wanneer ze de armband met gegevens om mijn pols leest.

    Zo gaat de tijd vlug voorbij,  met haar vrolijke gewichtige knipperogen op me gericht in een gewoon menselijke uitwisseling,  in een gesprek.

    Daarna word ik geleid naar een cabine. Een kastje met in te vullen code moet ik gebruiken om alles:  mijn kleren en tas in weg te sluiten, een locker. Ik ken die dingen van het museum. Ik kleed me uit en leg alles weg,  als er een mannenstem me informeert hoe ik het moet doen: code ingeven, drukken op rood, hendel naar rechts en alles is OK. Het is een aangename geruststellende stem van een man op middelbare leeftijd. Hij is niet dik, maar slank en rijzig en als ik in de verzorgruimte ben met hem, in een,  langs achter open ziekenhuisschort , zie ik dat zijn haren grijzen en hij een bril draagt. Hij is heel zorgzaam , zet me in een rolstoel ,  haalt een extra warm dekentje en  legt het over mijn koude huid en benen. Zo wil ik het!  Heeft hij gevoeld dat ik zo kouwelijk ben?

    Na een tijdje aan een infuus, daagt er een nog jongere man op die zich voorstelt als de anestesist. Ook hij begint met verdoving en zet wat venijnige prikken in mijn arm waarvoor hij eerst verontschuldigend waarschuwt. Inderdaad irritante prikken! Daarna doet de verdoving haar werk.

    Een vlotte middeljonge verpleegster stuurt mijn rolstoel weldra naar de operatiezaal , waar me gevraagd wordt op een kruisvormig bed plaats te nemen, te liggen  met de armen gestrekt. Er cirkelen heel wat jonge vrouwen rond met kirrende geluidjes en vrolijke praat Als ik beweer dat ik gekruisigd wordt, hebben ze dat nog wel eens gehoord volgens hun zeggen. Ze maken voortdurend grapjes en stellen zo de patient gerust en zorgen dat een blauw opgehoogd deken opzij het kijken voorkomt aan de kant waar in de hand moet gesneden en genaaid worden. Zo nemen ze de negatieve, angstige suggestie van de patient weg. Ik hoef het niet te zien! Wel moet ik aangeven of de pijn te zwaar wordt. Maar dat is niet het geval. Ik bijt op mijn tanden. Ik voel gekras,  geknip,  genaai en die fijne stem van de jonge chirurge met haar rollende ‘r’. Ze heeft een vrolijke stem en ondergraaft zo de spanning waaronder ze zelf zou lijden.

    Het is volbracht!

    Dan wordt er afgeruimd, krijg ik bemoedigende woorden van dapperheid , wordt in de stoel gezet en weggereden , voor een uurtje rust en bijkomen.

    Op de gang neemt een andere jonge vrouw over, die bruusk het beschermnet van mijn hoofd rukt zonder vragen of aankondiging. Waarom?

    De andere patienten zitten in de zaal met hun beschermnet nog erop, ook mannen, vreemd !

    En plots daagt mijn gezelschap van de morgenstond weer op en vertelt dat alles goed ging voor haar. Ze is verheugd.

    De rode sokken met de anti-slibnoppen mag ze mee naar huis doen, haar wens! Een fetisj ?

    Ik keer terug naar mijn locker en hoor de stem van Ann die mij zou afhalen, … geruststellend!

    Ik leg haar uit waar mijn auto te vinden is , steek de parkeerkaart in de gleuf en betaal 5€ voor mijn standplaats tijdens de opname.

    Wat verder, op straat wacht Marc die me naar huis rijdt. Hij is verwonderd dat ik hem zo maar vond op straat. Niet zo , op aanwijzing van Ann die me zijn standplaats wees.

    Dan heb ik het geschaft !

    Gabriella Cleuren 10/10/2021

     

    Lees meer >> | 6 keer bekeken

  • Bernke Klein Zandvoort

    3 oktober 2021

    Bernke Klein Zandvoort, dichteres, poët , dictieperformer, betekenisimpregnator, originele declamatora.

    Geel, rode lichten helderen het podium op: -1 +1    -1 +2   -1 +1    -1 formatie. Vreemde muziek tokkelt een ritme als een slang,  Slechts 2 mannen in de zaal,

    Eentje verdween, eentje leest. Soms hoor ik wat gemurmel achteraan. Ik zit vooraan, zij achteraan, onder sculpturale luchters. Een dikke man komt naar het podium en takelt een tafel op, draait poten in een zijluik van een klankinstrumentenbord. Alles is zwart bij hem, slip uithangen als vandaag gebruikelijk. Gescharrel in een map die ordelijk uitziet. Aanstorm van een vrouw die bedient: sarcastisch.

    Een figuur zit achter een percussie-instrument: Nord piano 3.

    Een rat of muisachtig figuur zet tafel en stoel on stage,, stelt de micro in en test met krassende stem geluid.

    De artiest eet eerst zijn boterhammen, krijgt thee of koffie in de enorme leegte.

    Ik kijk voortdurend achterom, Er zit niemand, ik ben alleen met optimmervolk.

    De kunstenaar is niet gestrest, maar tokkelt ontspannen op zijn mobiel, verorbert zijn brood alsof hij in de keuken zit en tokkelt.

    9u25 p mijn mobiel, een horloge heb ik niet. Het zou beginnen om 9u30. Niet dus!  Tijd van nu?

    Wanneer start? 10u?

    De kunstenaar treedt aan met een grote rode zak, zijn instrument, zet het rechtop tegen het donker fluwelen gordijn achter het podium. Hij scharrelt wat rond in het donker en bergt dan alles weg.

    Er sijpelen nu wat mensen binnen: oude dames, een paartje zet zich aan de voorste tafel: bekenden van de kunstenaar: handje schudden met allemaal vertrouwden , zo heeft ze voet aan de grond.

    Achter mij gemurmel van oude dametjes, de kunstenaar omringd door anderen.

    De percussionist heeft dezelfde gelaatstrekken als de kunstenaar die er nu is. Het ziet een open, warme vrouw uit. Naast me een goed gekapte vrouw, zwart met wit, elegant en streng, Alleen haar rubberen laarzen vormen een gekke wanklank of is het uitdaging (Ik  wil anders zijn!)

    Een oude man voorziet zijn vrouw van koffie. Enkel gemurmel in de zaal, enkel de eerste rijen bezet Een daarna leegte. Mensen drinken; Ik hoor de stilte, ik ben ze gewend. Ik woon op de planeet stilte.

    10.10 nog altijd geen poging tot begin. Waarschijnlijk wordt het 11u. Er wachten nog twee boekbesprekingen op me. Zoveel verspilde tijd! Wachten, wachten!

    Stilaan loopt de zaal vol, lijkt een gezapig koffiekransje, samen ontbijten!

    De mensen kennen elkaar allemaal, gezellig gekeuvel, lachjes, schorre lachjes van mannen.

    Vreemd maar de vriend van de kunstenaar heeft haar replicagezicht. Zijn trekken stemmen overeen met de hare, De mensen hier zijn habitués. hun poëtische inleiding op zondagmorgen is een ritueel , vervangt de vroegere mis.

    De inleiding jazz is van het lichtere genre, banale Avondmuziek, , ontspannend, veel halflaken , beschouwend, sfeer van vrolijk stappen in de stad, genietend van de ochtend, schril soms dissonant, romantisch!

    Dan komt Berke met wipneus, veldwerkgegevens verzameld, verbanden leggend, van onderzoek en vondsten, geen titel, maar gezichten, panopticums, dingen in woorden, in te kleine tassen, inzomen op verschillen, zien, van een pupildokter, bijeen knipperen van stromende werkelijkheid.

    Lees meer >> | 9 keer bekeken

  • Triënnale Brugge : een tentoonstelingsbezoek

    30 september 2021

    Begeleid door een gids ‘Beatrijs’ die de monumentale installaties opvoerde, bezocht ik Brugge, een levendige stad, een boeiend relict uit een verleden. Mijn opmerking ‘gecommercialiseerd’ werd gecounterd met: ‘Het is altijd een handelsstad geweest ‘Juist , nu ook nog of nu opnieuw ?

    Na een schets van haar geschiedenis werden de grachten bezocht. Een goed initiatief van de stad om haar in haar waarde te schatten, mooi, dromerig, oud met nieuwe vitaliteit. Hedendaags.

    1 De meeste installaties zijn allusies op hedendaagse verschijnselen, zoals bij: Nadia Kaabi-Linke

    Uitsluiting. Haar kring van banken met afweerpinnen bekleed bracht hulde aan het hedendaagse dubbelbeeld van samenzijn, maar ook uitsluiting door een beperkte, geselecteerde kring. Een interessant en sprekend werk. +

    2. Amanda Brower sloot met haar werk aan bij het verleden van Brugge met zijn lakennijverheid. Stoffen werden in de grachten geverfd. Haar installatie van kleine stukjes bijzondere stoffen door de Bruggelingen verzameld en tot een collage ineen gewerkt, werd afgedrukt tot een geheel, op een grootzeil, gespannen over de gracht en gebruikt als immense muurbekleding. Daarbij was het sociale aspect van samenwerking met de Bruggelingen in gezamenlijke verwezenlijking en communicatie een belangrijk hedendaagse aspect. Heel kleurrijk vrolijk.

    3. Ook architecten dachten na over de juiste invulling van architectuur in de stad zoals Jan Lotte, een open huis over de gracht plaatste, aanknopend aan het huis van Jan van Eyck, zijn gevel herhalend.

    De open ruimte strategisch geplaatst met geweldig zicht op grachten en huizenrijen bood een fantastisch uitzicht.

    4.De andere architecten: Gijs en Arno Varenbergh speelden met ongewone zuilen, onorthodox, verwarrend, labyrintisch, beangstigend, ongewoon, maar ook vernieuwend.+ Een zuil hoeft niet altijd recht te staan.

    5. De grillige wortels van Henrique Oliveira, die verdoken archeologische restanten in waarde zetten, zeer mooi, bijzonder, natuurlijk geconstrueerd.

    6. Hector Zamora met industrieel steigerwerk rond een boom: natuurontziend.

    7.Nenna Okore die de poertoren, buskruittoren nabouwt en omwindt met kunstmatig textiel (afval en vezels) en bloederig kleurt: de wereld draait als altijd om geweld en dood.

    8. Joanna Malinowska & Jasper: met who’s afraid of Natasja: een replica van een standbeeld waaraan je geen aanstoot kunt nemen omdat het tot het collectieve bewustzijn hoort. (Niet laten verdwijnen). Het betekent meer dan een monument, is een deel van het leven.

    9. Black lightening  van Gregor Schneider : een lange donkere tunnel die verlies aan oriëntatie en eenzaamheid uitdrukt.

    10 Nadia Naveau : speels in de grachten met maskers en vrolijke linten : vlaggen als communicatie, waarschuwing, boodschap, ideologie. Deed Venetiaans aan.

    11.Hans op de Beeck met zijn dance macabre naast een barokke kerk(Walburgis): ride to the death, de onoverkomelijke verstarring. Einde alleen overblijfselen van leven. Voorbode van ??? Kermis? Nadenken over alles in alle werken!     G. Cleuren 30.9.2021.

     

    Lees meer >> | 42 keer bekeken

  • Weg met Eddy Bellgueule van Édouard Louis : een boekbespreking

    21 september 2021

    Een zeer spannend, vlot geschreven boek dat een licht werpt op armoede, alcoholisme, op een gezin in zulke situatie en de valse normen die er heersen door gebrek aan ontwikkeling : mannelijkheid is synoniem van brutaliteit , primitief, primair en moet altijd de overhand hebben. Het is het gevolg van een gebrek aan mogelijkheden, onderdrukking, uitbuiting die de mens ruïneren, zijn gezondheid kraken zodat alleen brutaal vechten een optie blijft. Daarbij is het wel het gezin , de omgeving waarop afgereageerd wordt : vrouw en kinderen.

    De moeder heeft enigszins een verzachtende invloed. Je voelt altijd de bekommernis door de kwelling die ook zij ondergaat: een harde vrouw met rookgewoontes. Gebrek aan voorlichting en weten is naast armoede de ergste vorm van ontbering waarvan de personages zich niet bewust zijn. De vraag die zich hier opwerpt is : hoe is zoiets te voorkomen? Een taak van de overheid : voorlichting, minimale lonen en in geval van ziekte een betere opvang en geen ‘afval, uitstoting’

    De toestand is het gevolg van uitbuiting en afwijzen van wat anders is.  Niettegenstaande de vele wantoestanden is er toch soms soelaas voor een totaal anders geaard kind met gaven. Maar het blijft een hard te leven werkelijkheid, ook voor getalenteerden.

    Door de verbittering, merk je toch de schrale bekommernis van de ouders. Is er zoiets als liefde voor het kind ( ik denk ja)

    De apathie van de vader reageert zich af op het kind : slaat om in pesterijen: om de waan van de macht op te houden van beschikking over het gezin, zelfbeschikking.

    Een verhelderend boek dat een licht werpt op de oorzaken van armoede , hun destructieve ontplooiing , toestanden zoals ze ook nu nog veelvuldig voorkomen, zeker in deze tijd die de maatschappij achteruitzette. Zonder eigen toedoen kun je in zo’n situatie belanden wanneer je gezondheid eraan gaat.

    Tevens ontplooit de schrijver een traject van uitgestotene door zijn anders geaardheid, zogenaamde vrouwelijkheid die brutaal teruggestoten wordt , die hij niet onthult maar ruw terugwijst door zijn eigenheid als scheldwoord te gebruiken voor anderen. Hij geeft inzicht in de gevoelswereld van homosexualiteit.  We vernemen dat wilskracht de eigen aard niet kan onderdrukken en vrouwen niet gesmaakt worden.

    Vlot , zonder verbittering, soms grappig  geschreven, met het accent op woeste ervaring, overleven haast, met gebruikte  ontsnappingsmogelijkheid en wilskracht die zich er onderuit werkt, onbewust.  Geen route die open ligt voor ieder karakter. De jonge, speelse  energie is hier nog aanwezig, beschikbaar. Hij is niet als de anderen ,hij vlucht weg uit zijn omgeving ,  hij  gaat ervoor door oneindige inspanningen en wordt zichzelf.

     

    Lees meer >> | 43 keer bekeken

  • Strijd en metamorfose van een vrouw van Eduard Louis : een boekbespreking

    14 september 2021

    Het verhaal van zijn moeder begint met een selfie die hij vond en waarop zijn moeder jong, beloftevol en ondernemend uitziet, iemand met veel mogelijkheden.

    Maar hij zag zijn moeder zo nooit. Zijn vader ruïneerde haar leven door armoede, brutaliteit. Hijzelf had altijd een gêne tegenover haar en wilde haar sparen. Hij wilde niet dat zijn moeder ‘het‘ wist en hield haar buitengesloten. Nochtans deed zij enorme inspanningen voor haar gezin, zoals het regelen van vakantie. Zelf was zij vroeg wees; op 10 jaar stierf haar vader en kwam ze bij haar grootmoeder terecht in de stad. Vroeg trekt ze eruit en raakt zwanger. Haar eerste man was een dronkaard, en ruziemaker. Op haar 23e trekt ze in bij haar zus. Daar ontmoette zij haar man, zijn vader. Een gezin heeft een man nodig volgens haar opvattingen.  Door zijn speciaal parfum dacht ze dat hij anders was, een misvatting.  Ook hij vernederde en beperkte haar, dwong haar in een standaard werkdag. Eddy was vaak met zijn moeder en zus alleen, maar er was enkel leven en zien mogelijk via de vader. Zijn moeder voelde wel zijn capaciteiten. Wanneer de vader altijd thuis is door zijn ongeluk, wordt het leven heel beklemmend. Als tegengewicht praat de moeder de hele dag. Hij houdt haar buiten zijn leven, en als ze opnieuw zwanger is van een tweeling beslist de vader: ‘Geen abortus’.

    Bij Mac Donalds noemt een clown hem ‘olijfje’ ???Wanneer ze uit armoede naar de voedselbank moeten spreekt niemand erover. Er is zwijgplicht door allen begrepen. Thuis wordt zij voortdurend gepest, vernederd en raakt op een dag bevriend met Angelique, een vrouw uit een wereld van nette burgers met cultuur, een lichtpunt in haar leven. Maar de kloof tussen de kasten zorgt weldra dat de draad breekt, een drama voor de moeder die zich dan  minder als niets voelt. Horen bij de lage sociale kaste betekent, ander voedsel, andere taal, niet het recht te bestaan tegenover het recht vrouw te zijn . De vriendin haakt af omdat ze de slechte manieren, de brutaliteit , de misselijke omgangsvormen van de anderen  niet meer verdraagt.

    Omdat hij niets begrijpt, keert hij zich af van zijn moeder, pest haar met geleerdheid en keert zich dan totaal af van zijn ouders.

    Het lukte hem het bestaan van zijn moeder te verbergen, hij schaamde zich voor haar en de jongere kinderen thuis, ontkent de werkelijkheid over hen. Het ruïneus systeem van zijn vader herhaalt zich in de zoons als een vloek. De sociale afstand uit zich in agressie tussen de klassen.

    Dan begint hij zijn wereld op afstand te bekijken. Bij burgers worden vrouwen niet geslagen. Samen met zijn moeder iets voor de vader verbergen is ingaan in de wereld der volwassenen. Haar toekomst veranderde door naar elkaar toe te groeien. Zij zorgt voor hulp aan het gezin door geld te verdienen en afstand te nemen van haar man. Alles veranderde door vrijwilligheid. Het vrolijke karakter van zijn moeder leidde naar nieuwe ontmoetingen. Liefde kent geen machtsverhouding. Weldra vinden moeder en zoon elkaar. De opnameseries met Catherine Deneuve die haar bezoekt,  bevestigt haar zelfwaarde.

    Zij gebruikt een nieuwe taal, zocht andere oorden op, kreeg andere gewoontes, zoals in de wereld van de intellectuelen?? De moeder was zichzelf, maakte zich op en genoot de luxe. Zij leeft een ander leven en geniet van het nieuwe, de burgerlijke cultuur.

    Klassengeweld verhindert vele dingen.

     (Alle problemen worden op vrouwen afgeladen !)

     

    Lees meer >> | 28 keer bekeken

  • Manhunt- Unabomber : een filmbespreking

    31 augustus 2021

    Een moeilijke, in het begin wat verwarrende film, van ware gebeurtenissen, natuurlijk naar film vertaald. Het uitgangspunt waren de niet aflatende bomaanslagen van 1975 tot 1995 in de USA waar veel moeite gestoken werd in het vinden van een ongewone terrorist. Aanvankelijk zocht een grote groep politiemensen naar het verkeerde profiel tot er uiteindelijk een uitzonderlijke ‘criminal profiler ‘opgezet werd: hier Jim Fitzgerald ( Sam Worthington) die de rol zeer afstandelijk en verbeten neerzet. Geen gemakkelijke opgave als acteur, en ondankbaar.

    De perfecte terrorist is volgens hem zeer intelligent, wanneer hij met zijn geschriften aan het werk gaat, zijn taal en machineschrijfwerk ontleedt en zo op zijn broer stoot nadat een manifest van de dader gepubliceerd werd in’ the Washington Post’ en ‘The New York Times’ . Die broer ziet er gelijkenis met de geschriften van zijn asociale broer Ted in, geeft diens geschiedenis en teksten door en zo worden de twijfels stilaan werkelijkheid of ernstig vermoeden, en geven de richting van zoeken aan.

    Het gaat hier om Ted Kaczynski,(zeer  geloofwaardig vertolkt door Paul Bettany) een wiskundig wonderkind van Harvard die later doceerde aan Berkeley, een maatschappijcriticus, extremist, terrorist , die als een primitief in een afgescheiden bos leeft , zich FC noemt. Hij ziet de technische evolutie in de maatschappij als uitermate problematisch, zich ontwikkelen tot technologische slavernij. Hij had er nare ervaringen mee in Harvard waar hij gebrainwasht werd.

    Hij stelt dat de mens geknecht wordt en de natuur gedood. Het is een schadelijk proces en hij wil er de aandacht op vestigen op een onverantwoorde manier: met bomaanslagen, waarbij hij uiterst gewiekst maar ook willekeurig, de primaire bom naar slachtoffers stuurt of aflevert. (Daardoor is de aanslagpleger moeilijk op te sporen). Ook vernemen we dat bij hem paranoïde schizofrenie gediagnosticeerd werd, hetgeen belangrijk is bij zijn veroordeling, of aansprakelijkheid. Hij neemt de schuld volledig op zich, is coherent.

    Zijn manifest: ‘The industrial society and its future!

    Zijn moorden getuigen van compromisloos idealisme en hij gaat door zijn filosofie te verkondigen. Daarom weet de profiler hem te overtuigen te staan voor zijn ideeën en schuldig te pleiten, anders zou er geen veroordeling mogelijk geweest zijn.

    + De reeks is belangrijk gezien de huidige ontwikkelingen van technologie in de computerwereld, met internet en alle mogelijkheden van controle, uitbuiting , artificiële intelligentie , robotica , manipulatie.

    BEDREIGEN ZIJ ONS VOORTBESTAAN? Een terechte vraag, de verdienste van deze film.

     

    Lees meer >> | 20 keer bekeken

  • Meer blogs >>